"Quan cant jo me retrob i reconeix la mia ànima: una ALMABLAVA"
Mostrando entradas con la etiqueta música. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta música. Mostrar todas las entradas
miércoles, 5 de diciembre de 2012
sábado, 22 de octubre de 2011
jueves, 18 de agosto de 2011
martes, 19 de julio de 2011
"Com faig a dir-te
i que d'una alba
a una posta de sol
hi és un temps infinit,
que vol tota una vida.
Com puc acceptar
que tu i jo tornem
a ser silenci i calma de mar
si el sol ens somriu
i el vent infla les veles?
Com podem aturar
aquest fragment
de la nostra història
i el delitós càntic d'amor
si les nostres mans
agafen arena fina?
Rafael Caria
Franca Masu - La nau
martes, 15 de febrero de 2011
Hoje vinha cá para publicar uma foto que não tem descrição possível. Mas mudei de idéia. Fica este fado que tinha pendente, quase canção, de uma beleza também indescriptível. E fica tudo em português, para não te dar trabalho com o tradutor, para perceberes bem ;-) É quase feito para os ilheús... (A foto fica pendente, para algum dia, qualquer dia...)
domingo, 23 de enero de 2011
jueves, 2 de diciembre de 2010
Último fado
Triste mas linda, muito linda, a última noite em Alfama. Vou ter saudades das tuas ruas molhadas, do cheiro a sardinhas assadas, da brilhante escuridão dos becos e as escadinhas, dos teus azulejos partidos e velhos, das guitarras e as vozes que lá longe se escutam tocar e cantar à vida, ao destino, ao amor, dos fadistas andar de casa em casa, sempre a sorrir, da irremediável saudade que enche-me as veias isto tudo... até me tocar o coração...
Se nada acontece, este vai ser o meu último fado, a minha última aquisição. Os fados são assim: há muitos, centos, milhares de fados, em tudo lado, e quando achas que já mais nenhum te vai surpreender, cá está, mais um, que te abate e mesmo assim, não sabes deixar de ouvir... O dia que eu regressar, vou-te cantar esta valsa porque no fundo, fomos amantes... Entretanto, não peças que a vida te apague do fundo de mim, e reza, reza por mim, Lisboa...
martes, 26 de octubre de 2010
És un somni, una magia...
Localització: l'Alguer, Nuoro i Orgòsolo (Sardenya)
Música: "Cares" de Franca Masu
martes, 10 de agosto de 2010
Desapercibidamente Lula
Estuvo a punto de pasarme desapercibido. Andaba, con mi distracción habitual, mirando sin mirar, intentando encontrar al silencio entre los ruídos y de repente me llamó la atención el barquero, difuminado en un lago. Ahí estaba ella, Lula Pena y su nuevo disco, doce años después de 'Phados', con 'ph'. Tantas veces me pregunté qué se hizo de ella, qué andaría haciendo, por qué nunca jamás se supo de aquella voz rota, tan íntima que llegaba a lugares recónditos del alma, temblorosa y grave...
Unos cascos al lado del barquero difuminado del lago para escuchar su nuevo trabajo, 'Troubadour'. Play, y tres segundos de silencio-terror, esperando encontrar la misma Lula de los fados con 'ph'. 'No me falles' le dije. Obviamente no se escuchó nada; su música no es para escucharla con unos cascos rodeada de personas que pasan y hablan y ríen y gritan, mientras por el hilo musical del lugar suenan productos etiquetables. Pero percibí su guitarra, la misma, y su voz, volando libre y calmada por los senderos del desasosiego. Rota, grave, íntima y temblorosa, la suya. Siete temas, o siete actos, como ella misma los titula y define. Siete. No más. En un laberinto, sin límites. Le canta a Gamoneda, a Buarque, a Atahualpa Yupanqui y a tantos otros conocidos o anónimos, entre acordes y silencios de su guitarra, meintras su voz posiblemente navega por ese lago difuminado de la portada. No hay booklet, para qué; siete textos en distintos idiomas describen esos siete actos que nos canta y definen un artwork sencillo y austero que ella misma firma. A las mezclas y a la masterización, el gran Tó Pinheiro, y es que sólo en sus manos se puede dejar esta música. Chapeau Lula, parabéns... 'Ó meu amor, se fugirmos, ninguém saberá de nada...'
martes, 27 de julio de 2010
Víctor Lemes - "Lo siento Freud"
No sucede demasiado a menudo, y esa es la razón por la cual el 'hecho' merece este post. Para aquellos que amamos la música, que la vivimos, y que incluso la sufrimos, descubrir en la nada un buen músico viene a ser algo parecido, digo yo, a lo que sienten los arqueólogos cuando después de mucho excavar dan con algún vestigio que les acerca a la verdad.
Víctor Lemes, isleño, concretamente canario, cantautor, aunque definirle o encasillarle en un estilo concreto resulta una ardua tarea. Hace pocos días presentó su primer trabajo discográfico en el Cicca, en Las Palmas de Gran Canaria, y aquí una servidora tuvo el privilegio de presenciar un concierto lleno de fuerza, de energía y sobretodo de buena música. Acompañado de diez excelentes músicos en el escenario, fue desvelando todos y cada uno de los temas que componen 'Lo siento Freud', este primer cd que cuenta con la colaboración de Boris Larramendi y de Riki López, y que, salvo que mis neuronas o antenas hayan perdido el norte (a menudo lo pierden, pero casi nunca si se trata de música), puede ser el inicio 'material' de una gran carrera. Google les puede contar más detalles si quieren, pero no quiero irme de aquí sin destacar en primer lugar su voz (ya saben que eso es lo mío, las voces...). Y es que resulta increíble escuchar por primera vez una voz y darse cuenta que, después de tanta y tanta música en los oídos, no se parece a ninguna otra, y que dentro de unos años, si la música todavía existe y Víctor le sigue dedicando su vida, su voz será suya, inconfundible y única. En segundo lugar sus letras, que le cantan 'insoportablemente' a la verdad; hacía muchísimo tiempo que no daba con un cd entero sin descartar un sólo tema por soso, por feo, por estúpido o por musicalmente demasiado correcto. Són cómicos, sarcásticos, profundos, auténticos, y todos tienen un 'porqué', y en esto último es donde reposa aquella magia que muchos andamos buscando. Todo el conjunto podría haber sido también un libro de relatos cortos, magistralmente escritos, pero en este caso les acompañan composiciones (algunas muy complicadas en su esencia instrumental y todas ellas con bellísimos resultados) con sabor a jazz, a tango, a salsa, o a rap (busquen ese rap, porque hoy me lo guardaré celosamente para mi) y juzguen ustedes mismos. Si pasan por su myspace podrán escuchar algunos de sus temas. Yo aquí les invito a deleitarse con el Víctor más íntimo en '2x2', tema que cierra el cd. Hay días en los que dónde mejor nos sentimos es en aquello más sencillo y desnudo...
Víctor Lemes - 2x2
martes, 15 de junio de 2010
domingo, 25 de abril de 2010
I - Del tacto
Acércate despacio a mis dominios;
que tus dedos tanteen el espacio
ciegamente, la oscuridad que envuelve
mi cuerpo; que construyan un camino
y lleguen hasta mí a través del velo
espeso y taciturno de las sombras.
Sálvame con la luz que hay en tus dedos
si me tocan, conjura la desidia,
enciéndeme o abrásame en el tacto
esplendoroso y claro de tus manos.
Como las mariposas de la noche,
hacia la llama iré que tú convocas,
que prefiero quemarme a estar a oscuras.
J. Parra
Lluís Llach - Potser el desig
que tus dedos tanteen el espacio
ciegamente, la oscuridad que envuelve
mi cuerpo; que construyan un camino
y lleguen hasta mí a través del velo
espeso y taciturno de las sombras.
Sálvame con la luz que hay en tus dedos
si me tocan, conjura la desidia,
enciéndeme o abrásame en el tacto
esplendoroso y claro de tus manos.
Como las mariposas de la noche,
hacia la llama iré que tú convocas,
que prefiero quemarme a estar a oscuras.
J. Parra
Lluís Llach - Potser el desig
jueves, 15 de abril de 2010
Spring and fall: to a young child
MÁRGARÉT, áre you gríeving
Over Goldengrove unleaving?
Leáves, líke the things of man, you
With your fresh thoughts care for, can you?
Áh! ás the heart grows older
It will come to such sights colder
By and by, nor spare a sigh
Though worlds of wanwood leafmeal lie;
And yet you wíll weep and know why.
Now no matter, child, the name:
Sórrow’s spríngs áre the same.
Nor mouth had, no nor mind, expressed
What heart heard of, ghost guessed:
It ís the blight man was born for,
It is Margaret you mourn for.
Natalie Merchant - Spring and fall: to a young child
Natalie Merchant - Spring and fall: to a young child (acoustic)
Over Goldengrove unleaving?
Leáves, líke the things of man, you
With your fresh thoughts care for, can you?
Áh! ás the heart grows older
It will come to such sights colder
By and by, nor spare a sigh
Though worlds of wanwood leafmeal lie;
And yet you wíll weep and know why.
Now no matter, child, the name:
Sórrow’s spríngs áre the same.
Nor mouth had, no nor mind, expressed
What heart heard of, ghost guessed:
It ís the blight man was born for,
It is Margaret you mourn for.
Natalie Merchant - Spring and fall: to a young child
Natalie Merchant - Spring and fall: to a young child (acoustic)
jueves, 11 de febrero de 2010
Mas que estranha forma de vida...
"Los números primos sólo son exactamente divisibles por 1 y por sí mismos. Ocupan su sitio en la infinita serie de los números naturales y están, como todos los demás, emparedados entre otros dos números, aunque ellos más separados entre sí. Son números solitarios, sospechosos, y por eso encantaban a Mattia, que unas veces pensaba que en esa serie figuraban por error, como perlas ensartadas en un collar, y otras veces que también ellos querrían ser como los demás, números normales y corrientes, y que por alguna razón no podían. Esto último lo pensaba sobre todo por la noche, en ese estado previo al sueño en que la mente produce mil imágenes caóticas y es demasiado débil para engañarse a sí misma. En primer curso de la universidad había estudiado ciertos números primos más especiales que el resto, y a los que los matemáticos llaman primos gemelos: son parejas de primos sucesivos, o mejor, casi sucesivos, ya que entre ellos siempre hay un número par que les impide ir realmente unidos, como el 11 y el 13, el 17 y el 19, el 41 y el 43. Si se tiene paciencia y se sigue contando, se descubre que dichas parejas aparecen cada vez con menos frecuencia. Lo que encontramos son números primos aislados, como perdidos en ese espacio silencioso y rítmico hecho de cifras, y uno tiene la angustiosa sensación de que las parejas halladas anteriormente no son sino hechos fortuitos, y que el verdadero destino de los números primos es quedarse solos... Mattia pensaba que él y Alice eran eso, dos primos gemelos solos y perdidos, próximos pero nunca juntos."
La soledad de los números primos - Paolo Giordano
Dulce Pontes - Estranha forma de vida
lunes, 14 de diciembre de 2009
jueves, 3 de diciembre de 2009
jueves, 29 de octubre de 2009
sábado, 10 de octubre de 2009
sábado, 26 de septiembre de 2009
"...hei-de beijarte, Lisboa..."
Vejo do cais mil janelas
da minha velha Lisboa
vejo Alfama das vielas
o Castelo, a Madragoa.
E os meus olhos rasos de água
deixam por toda a cidade
a minha prece de mágoa
nesta canção de saudade.
Quando eu partir
reza por mim,
Lisboa,
que eu vou sentir,
Lisboa,
penas sem fim,
Lisboa.
Saudade atroz
que o coração magoa
e a minha voz entoa
feita canção,
Lisboa.
Mas se ao voltar
me vires chorar
perdoa
que eu abra a porta à tristeza
para depois rir à toa.
Tenho a certeza
que ao ver as ruas
tal qual hoje as vejo
esse teu ar de rainha do Tejo
hei-de beijarte,
Lisboa.
Hei-de beijarte com ternura
as tuas sete colinas
e vou andar à procura
de mim nas tuas esquinas.
E tu Lisboa hás-de vir
aqui ao cais um pouco agora
para eu te dizer a rir
o que hoje a minha alma chora.
da minha velha Lisboa
vejo Alfama das vielas
o Castelo, a Madragoa.
E os meus olhos rasos de água
deixam por toda a cidade
a minha prece de mágoa
nesta canção de saudade.
Quando eu partir
reza por mim,
Lisboa,
que eu vou sentir,
Lisboa,
penas sem fim,
Lisboa.
Saudade atroz
que o coração magoa
e a minha voz entoa
feita canção,
Lisboa.
Mas se ao voltar
me vires chorar
perdoa
que eu abra a porta à tristeza
para depois rir à toa.
Tenho a certeza
que ao ver as ruas
tal qual hoje as vejo
esse teu ar de rainha do Tejo
hei-de beijarte,
Lisboa.
Hei-de beijarte com ternura
as tuas sete colinas
e vou andar à procura
de mim nas tuas esquinas.
E tu Lisboa hás-de vir
aqui ao cais um pouco agora
para eu te dizer a rir
o que hoje a minha alma chora.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)






