Mostrando entradas con la etiqueta poesía. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poesía. Mostrar todas las entradas

martes, 19 de julio de 2011

"Com faig a dir-te                                  
que les hores mai se deturen,
i que d'una alba
a una posta de sol
hi és un temps infinit,
que vol tota una vida.

Com puc acceptar
que tu i jo tornem
a ser silenci i calma de mar
si el sol ens somriu
i el vent infla les veles?

Com podem aturar
aquest fragment 
de la nostra història
i el delitós càntic d'amor
si les nostres mans
agafen arena fina?
Rafael Caria
Franca Masu - La nau

sábado, 16 de abril de 2011

Ten a serea o canto
i a serpe o alento,
o lago ten a onda,
Dios ten o inferno.
Ti tes dabondo
co que tes escondido
neses teus ollos.
O trono dos monarcas,
do sabio os trunfos,
a groria do poeta,
o ouro do mundo:
dera eso todo
por sólo unha mirada
deses teus ollos.
Buscan os pitorreises
pra faguer niño,
a herba santa que nace
beira do ríos.
Eu busco sólo
unha mirada meiga
deses teus ollos.
Cando se pon a lúa
tras d’os penedos,
choran as estreliñas
todas d’o ceo.
Tamén eu choro
cando non m’alumean
eses teus ollos. 

Curros Enríquez

jueves, 20 de enero de 2011

Si tornes

Repetiré el teu nom i el meu també.
Me'ls diré en veu molt baixa, com un prec
o, tal volta, un conjur.
De sobte et sento
molt a prop i el temor m'immobilitza.
Ets dins meu? Et perdré, potser, si em moc?

Em tanca els ulls un calfred i et contemplo
com a través dels vidres enllorats
d'una finestra.
Pren-me tot, si tornes.

M. Martí i Pol

martes, 4 de enero de 2011

"¿Qué será de mí, ahora que tengo 
toda la sal del mar en la garganta
y estos celos terribles de que el agua
me la robe por siempre?"

miércoles, 22 de diciembre de 2010

Conversación de rutina

La vida tiene un precio aquí en Lisboa.
Miserable si quieres, pero dulce.
No podía ser otra la rutina,
el tono melancólico
que va adquiriendo la tarde.
Dentro de un tiempo recordarás, extraño,
estos días de calma y paciencia,
el miedo a estar solo por las calles
sin tabaco, sin rumbo, sin dinero.
Amores que la ciudad te ofrece,
mañana tendrán un aire distinto,
más herido e inútil, más sincero.
Ondulante, este tranvía conduce al río.
Allí nadie te espera ni despide.
Te pones a mirar los barcos
y los ojos te delatan como niños.

M. Escolano

viernes, 17 de diciembre de 2010

Saber que hi ets,
com la mar als meus ulls,
encara que no et vegi,
...que allà on els dits s’acaben
em neixen els teus dits:
en el teu cos em torno
un objecte d’amor,
en el teu ventre hi ha
les onades dels somnis.

Saber que hi ets,
saber-ho sempre:
i no tenir-ne prou,
i no anhelar res més.

Saber que hi ets
i que amb tu puc sentir
la força de l’oblit
sense desesperar-me,
el dia desvetllant-se
i celebrar-ho amb goig.

Saber que hi ets,
que dins de tu em retrobo,
que en els teus pits de seda
i en els teus ulls tan càlids
hi ha escrits,
un a un,
els meus dies.
 
C. Duarte

domingo, 25 de abril de 2010

I - Del tacto

Acércate despacio a mis dominios;
que tus dedos tanteen el espacio
ciegamente, la oscuridad que envuelve
mi cuerpo; que construyan un camino
y lleguen hasta mí a través del velo
espeso y taciturno de las sombras.
Sálvame con la luz que hay en tus dedos
si me tocan, conjura la desidia,
enciéndeme o abrásame en el tacto
esplendoroso y claro de tus manos.
Como las mariposas de la noche,
hacia la llama iré que tú convocas,
que prefiero quemarme a estar a oscuras.

J. Parra


Lluís Llach - Potser el desig

jueves, 15 de abril de 2010

Spring and fall: to a young child

MÁRGARÉT, áre you gríeving
Over Goldengrove unleaving?
Leáves, líke the things of man, you
With your fresh thoughts care for, can you?
Áh! ás the heart grows older
It will come to such sights colder
By and by, nor spare a sigh
Though worlds of wanwood leafmeal lie;
And yet you wíll weep and know why.
Now no matter, child, the name:
Sórrow’s spríngs áre the same.
Nor mouth had, no nor mind, expressed
What heart heard of, ghost guessed:
It ís the blight man was born for,
It is Margaret you mourn for.


Natalie Merchant - Spring and fall: to a young child


Natalie Merchant - Spring and fall: to a young child (acoustic)

domingo, 4 de abril de 2010

El sonido de existir


di tu nombre suavemente sobre el mío

y repítelo
cada noche
antes de cada canción
del sueño

de modo que mi nombre se vaya borrando
bajo el tuyo

y tu voz
sea el único

sonido de existir

Maria A. Álvarez


Yoko Kanno - Aqua (cello version)

sábado, 9 de enero de 2010

Ens movem entre somnis
a la recerca d'una nova tendresa.

Quina llum cercar
al fons del pensament
que ens tregui
d'aquest atzucac
on ens trobem inmersos?

Montserrat Abelló

"Estou na rua, num dia a chover muito, sem guarda-chuva, caminhando sem rumo definido. Apercebo-me da humidade nos sapatos primeiro, depois os pés molhados, e a água a subir devagarinho pelas bainhas até chegar aos joelhos. Sinto-me afogar. Olho para todos os lados, e não há ninguém. Só um espelho onde me vejo entrando no mar. Define-se o rumo no branco das ondas, num vaivém quase doente de repetição. Não sei nadar. No céu, a lua esconde-se entre as núvens, até se desfazer numa mistura de luz e escuridão. Quando já não a vejo, desaparece a menina do espelho, e tudo fica preto."

lunes, 7 de diciembre de 2009



Lisboa es el fantasma
donde juegan Pessoa y Camões
donde Dulce Pontes y Rodrigo Leão
inventan la tristeza.
La plaza do Rossío y un limpiabotas
acordeones mojados de café amargo,
y subimos a tu cielo metálico
en Santa Bárbara
esperando la catarsis de la muerte.
Lisboa es el fantasma
donde las casas son de pastel
los tranvías orugas inciertas
y los atardeceres espejos de corazones vencidos.
Lisboa es el fantasma
de abriles y claveles,
de heterónimos y ensayos sobre cegueras,
a lo lejos Belém
y en tus labios un fado.
En los arcos de la Plaza do Comércio
se ha perdido un viento de sardinas y Oporto
la sonrisa de un tullido
y el paso desahuciado de un poeta,
ahora Lisboa es el fantasma
donde el mar cena a lo lejos
donde la hermosura lleva marcha de cangrejo,
donde el paraíso está más cerca.
Miro en derredor
y siento la baba de un sapo,
es 25 de abril
y el desasosiego me lleva À Brasileira
y converso con una estatua.

À Brasileira. Mario Hinojosa

jueves, 12 de noviembre de 2009

A sós com a noite

A luz que se arredonda
Alongando-me a sombra, sozinha
A saudade a bater
Uma dôr que ao doer, é só minha
Um desejo inquieto
Um olhar indiscreto na esquina
Um rapaz de blusão
Arrastando p'la mão, a menina
Passa um velho a pedir
Incapaz de sorrir, p'los passeios
Um travesti que quer
Assumir-se mulher, sem receios
O alame de um carro
Um cigarro apagado, indulgente
Um cheiro inusitado
O semáforo fechado, p'ra gente
Sobe o fado de tom
E o fadista que é bom, improvisa
Estão em saldo os sapatos
Desce o preço dos fatos, de côr lisa
Um eléctico cheio
Uma voz de permeio 'vai chover'
Bate forte a suadade
Como é grande a vontade, de te ver

Jorge Fernando

miércoles, 28 de octubre de 2009

Sé que vuela...

Hice un pájaro de barro
y lo pinté de colores:
pico amarillo y blanco,
alas azules y ocres.

Antes de dormir le cuento
a mi pájaro de barro
un cuento de lluvia y viento
para que empiece su canto.

Sé que vuela, que vuela
y que cuida mis sueños.
Sale por la ventana
y vuelve luego.

Un arco iris de lluvia
para que beba mi pájaro.
Granos de trigo de oro
para que alegren su canto.

Tengo un pájaro de barro,
lo modelé con mis manos,
y le enseño las palabras
de un idioma que he inventado.

Sé que vuela, que vuela
y que cuida mis sueños.
Sale por la ventana
y vuelve luego.

PÁJARO DE BARRO
Pablo Guerrero - Luis Pastor

sábado, 26 de septiembre de 2009

Vai...

"Descobreix-te, i sentiràs que el camí és inmens.
Troba un altre lloc per començar de nou.
Construeix-te la vida al ritme que marca el cor.
Obre els ulls al món; tu decidiràs."

Gerard Quintana

domingo, 9 de agosto de 2009

Aproximação


Vem mansamente, aérea como asa
Ou aroma entornado de luar,
Na quentura vermelha duma brasa,
Entre a cinza macia do olhar.

Vem nu bailado alado e serpentino,
Salpicado de estrelas e miragens,
Na força preguiçosa do felino,
No sussurro do vento nas folhagens.

Vem, secreto bruxedo doutro mundo,
Donde trouxeste o espelho em que me vejo,
Mergulhamos os dois até ao fundo,
Estilhaçado o silêncio pelo desejo.

José Saramago

(Pintura "Levántate y anda"
de Palla / Marino)

domingo, 19 de julio de 2009

Romance de la luna luna

La luna vino a la fragua
con su polisón de nardos.
El niño la mira, mira.
El niño la está mirando.

En el aire conmovido
mueve la luna sus brazos
y enseña, lúbrica y pura,
sus senos de duro estaño.

Huye luna, luna, luna.
Si vinieran los gitanos,
harían con tu corazón
collares y anillos blancos.

Niño, déjame que baile.
Cuando vengan los gitanos,
te encontrarán sobre el yunque
con los ojillos cerrados.

Huye luna, luna, luna,
que ya siento sus caballos.

Niño, déjame, no pises
mi blancor almidonado.

El jinete se acercaba
tocando el tambor del llano.
Dentro de la fragua el niño,
tiene los ojos cerrados.

Por el olivar venían,
bronce y sueño, los gitanos.
Las cabezas levantadas
y los ojos entornados.

Cómo canta la zumaya,
¡ay, cómo canta en el árbol!
Por el cielo va la luna
con un niño de la mano.

Dentro de la fragua lloran,
dando gritos, los gitanos.
El aire la vela, vela.
El aire la está velando.

F. G. Lorca

jueves, 2 de abril de 2009

Acredita...

"Tudo no amor é cheio de sentido. A força renovada deste coração tão maltratado pela vida, de onde sai então, o seu imenso caudal de amor?

É, pois, só pelo amor que crescem-nos rosas nos dedos e revelam-se os misterios; e no amor é tudo justo e preciso.

Acredita no corpo, e sendo assim, ensaia nele o perdurar, e faz que tudo perdure dignificando-o sempre com amorosa solicitude: assim vais dar vida."

(Tradução do poema "L'amor", de M. Martí i Pol)

lunes, 23 de marzo de 2009

Desenhava carícias...

"Desenhava carícias na sua pele, percorrendo todos e cada um dos milímetros que formavam o corpo. Braços, rosto, costas, peito... As suas mãos converteram em minutos os segundos dum relógio já cansado. As pegadas escorregaram em mares de ternura. Desenhou carícias, com a voz e o silêncio; foram beijos..."


Traducción de la letra de 'Onades' ('Olas'):

'Me gustaría tanto, poder mirar tu cuerpo, rompiendo reluciente, las aguas del estanque. Me gustaría tanto, acariciar tus cabellos y secar esta pie con mis labios tan secos. Son olas, secretos de amor que ahora te pertenecen. Envidio cada gota de agua que tú hayas plateado. Estoy celoso del sol si es él quien te ha deslumbrado. Que primaveras son las olas que tú haces, y yo el árbol sediento que te espera en la ribera.'

(Lluís Llach)

jueves, 5 de marzo de 2009

[Escucho a José Afonso mientras llueve...]

Il pleure dans mon coeur
Commme il pleure sur la ville
Paul Verlaine

Chouve ouro baço, mas não no lá fora... É em mim...
Fernando Pessoa

Chouve, chouve na casa do pobre
e no meu corazón tamén chove.
Celso Emilio Ferreiro



"Escucho a José Afonso mientras llueve como si fuera a ahogarse
el mundo en agua y en tristeza, llueve en la calle y llueve
lentamente sobre mis recuerdos, llueve sobre Grândola
y sobre el viejo Portugal hermoso, sobre mis versos y los
de Miguel Torga, llueve, Zeca Afonso, sobre tu corazón
entregado al olvido, ofrecido a la muerte, ay, cómo llueve
en esta noche de marzo mientras escucho tu voz que
llega de tan lejos, de tan lejos tu voz que me consuela y
esconde mi soledad, mi desamparo...

Me dejo llevar por el suave ritmo alentejano, canción que se
desangra emtre los labios, y llueve, llueve, llueve como
si quisieran anegarse el dolor y la amargura, llueve con
sabor a pretérito y a encina, con olor a los sueños
que olvidamos, con aroma de luz y de venganza,
cómo llueve, Zeca, cómo llueve sobre tu acento de niebla
y de membrillo, sí, vuela mi desolada y gris melancolía,
en esta noche temprana y primavera, como vuela
la alondra entre la lluvia, vuela hacia el sur imposible
del recuerdo, hacia tu voz de abril y veinticinco, hacia
un mayo que nunca llegaría, huye mi corazón
y se oculta en Lisboa, en un fado en Coimbra,
huye mi corazón así, a ritmo enamorado de los besos
y el canto de campanas, huye mi corazón de mi
mientras llueve en la calle, contra mi ventana y los
versos que ahora escribo llueve, Zeca, por dios, ay,
cómo llueve en Vila Nogueira sobre todas las huellas
indelebles, contra la amnesia y la ignominia
llueve, llueve, llueve...

Llueve, José Afonso, mientras sigue sangrando
estremecida la canción donde germinan las quimeras."

Ramón García Mateos

Foge o meu coração e oculta-se em Lisboa...

domingo, 8 de febrero de 2009

Un invierno en Lisboa

Hace muchos años ya, quizá 5 o 6, asistí a unas Jornadas de Poesía Contemporánea que me dejaron agradables sorpresas. Pasaron por allí muchísimos poetas, algunos mejores que otros, muchos también desconocidos por mi. Creo que fue durante el primer día de esas jornadas, que 'conocí' a uno de los desconocidos. Mercedes Escolano, una poeta gaditana que leyó algunos poemas fabulosos de su último libro. Al salir, quise hacerme con alguno de sus poemarios, y escogí uno titulado 'No amarás'. Con él, me enteré que esta poeta pasó un tiempo de su vida, curiosamente, en Lisboa. Y Lisboa le inspiró una de estas joyas:

"Una ciudad bajo un sol tibio de invierno
con calles bajando en desorden hacia un río,
chimeneas de carbón en un cielo manchado,
tabernas en penumbra, casi en silencio.
La vida entra a traición, por el costado,
y atraca como un barco más al puerto.
De dónde viene, a dónde va, qué importa.
Una ciudad sin prisas, donde el tiempo
se mide por cafés, a breves sorbos.
Cuando cae la noche y la humedad con ella,
todas las calles conducen al cielo
y el río se abre como un peine."